Our stories

vrijdag, 08 juni 2018 5:00

Superwomans on the move

Vrijdag. De ‘laatste dag van de week’. Helemaal niet natuurlijk, maar werk-technisch is dat voor velen toch wel een beetje zo. Even de resterende taken van de week bekijken en de to do’s die eerder die week de eindstreep niet volledig haalden nog even finetunen en de puntjes op de i zetten.

Bij ons op kantoor is het rustig deze vrijdag en mag ik ‘het fort in m’n eentje bewaken’. Dat maakt dat ik super-efficient kan werken natuurlijk, en niet gestoord word. Maar ook dat er niemand is die wat denkbeeldige slingers brengt op deze dag. En slingers is waar ik behoefte aan heb. Dat komt vast niet zomaar, want eerder deze week viel mijn oog op een bijzonder evenement, die ik sindsdien in het vizier hield: de Inpakmarathon van Stichting Jarige Job.


Vorig jaar mocht ik al meedoen, en vond dat naast superleuk, ook erg inspirerend. Stichting Jarige Job dus. Zij zorgen voor compleet-gevulde verjaardagsboxen voor gezinnen die vanuit financieel oogpunt op zien tegen een jarig kind in het gezin omdat er niet voldoende geld beschikbaar is voor kadootjes, traktaties op school en lekkers voor een kinderfeestje. (Let op: In Nederland zijn dat dus ruim 61.000 kinderen. Ruim! 61.000! Heeft u hem?)

En dus besluit ik deze vrijdag - heerlijk last-minute - dat ik tijd maak en me snel nog aanmeld voor een paar uurtjes meehelpen inpakken van onder meer limonadesiroop, slagroom, cakemix, boeken, snoepjes en kadootjes, ballonnen en: slingers!

Een initiatief wat me trouwens emotioneel maakt als ik het ’s ochtends uitleg aan mijn vader die even langskomt op kantoor. Want het besef dat er kinderen zijn die op hun verjaardag thuis gehouden worden van school, omdat er geen geld is om te trakteren, dat kan toch niet waar zijn? Beter gezegd: dat mág niet waar zijn. Ik probeer mijn emotie snel weg te slikken want wil geen tranen in m’n ogen hebben terwijl ik een goed-verhaal sta uit te leggen. Slaat natuurlijk nergens op natuurlijk, want volgens mij had hij het allang door en bovendien is het ook zo schokkend dat je er best even een hobbeltje voor mag nemen voordat je door-rent in de drukte van alledag.


Maar goed: een paar uur later verruil ik met een glimlach mijn t-shirt voor een Superwoman-jurkje. Tijdens de marathon heeft iedere shift namelijk een eigen thema en de kans van een paar uur die stoere grote rode S op m’n borst, laat ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan. Waar ik een klein kwartiertje later trouwens nog wel even spijt van overweeg te hebben, want dat tuniekje (of Best-Kort-Jurkje zo je wilt) was dan misschien niet groot, warm is die wel. Ach ja, je moet er iets voor over hebben om Superwoman te mogen zijn. En aangezien ik toch al bezweet ben, en de rest van de mensen om me heen ook, gaan we gewoon vrolijk door en wapper ik wel wat extra met m’n cape. (yeah baby!)

2 uur later zijn de eerste 600 dozen ingepakt en is het tijd om plaats te maken voor het volgende team. Bezweet maar voldaan drink ik nog even een cappuccino en verruil - met lichte tegenzin - mijn Superwoman-S-tuniekje weer voor m’n t-shirt. Bovendien connect ik eenvoudig even via LinkedIn met 2 andere Superwomans die ik wat uitgebreider heb gesproken. Ze doen leuke dingen en het zou zomaar kunnen dat onze wegen elkaar op korte termijn nog eens kruisen. Leuk leuk leuk! Of beter: win-win-win.

Fijn goed weekend allemaal!
En PS: wees gerust even lekker Super(wo)man - you can  ;-)

PS. PS. Meer lezen of ook een handje helpen? >>> www.stichtingjarigejob.nl